De oudere genaratie die niet meer leeft maar nog enkele over van zijn die nog hebben meegemaakt dat ze zijn opgegroeit in de duinen en er altijd in hebben gewoond, geleeft en gewerkt en er uit moesten vertrekken door het systeem wat de elite hebben gecreëerd die hebben er een trauma aan over gehouden, hebben heimwee naar de duinen, voelen zich ontworteld wat weer zich uit in stress en psychologische klachten.

Uit het boek van eiland van Rolvers wordt verteld dat mevrouw Rolvers hierdoor is getraumatiseerd  omdat ze van het geboortegrond is verjaagd, je laten verwijderen van je geboorte grond was traumatisch ervaring omdat het je thuis is ook alle inheemse bevolkingen hebben hier trauma's aan over gehouden door het systeem en gaat van genaratie op genaratie dat wordt doorgegeven in bloed en DNA lijnen.

Hellaas kennen wij dit gevoel, het gevoel van benauwdheid en stres en zit dit in ons systeem dat wij gewoon niet in balans zijnen je daardoor doordat je als je de natuur bent je in balans voelt en heb je rust, geen psychische klachten maar je voelt je er ook gelukkig en vrij in.

In onze vrijetijd na werk dsgelijks en in de weekend hebben wij een leven in de natuur en die wij wel zoveel mogelijk proberen te blijven doen maar ook in de vakanties zijn we in de duinen en bossen te vinden maar ook aan het water. Ondanks dat het ook in ons leeft hoe we in dit systeem en gecreëerde systeem er uit zijn gehaald net als onze voorouders blijf ik mijn grond trouw en keer ik er elke keer weer naar terug ook al leven wij niet in de natuur net als mevrouw Rolvers blijven wij er in wandelen ook al doet het ons best pijn dat meneer Jacob van Lennep dit leven ons had afgenomen en de van Lennepweg gewoon nooit naar hem vernoemd mag worden maar voor het verhasl en wst hij voor onze voorouders betekend had zal zijn naam en straat aan dit verhaal levenslang gekoppeld zijn en blijven niet omdat we er trotd op moeten zijn wat hij gedaan heeft maar om het feit dat het ons herinnert aan een einde aan het duinleven wat wij hadden.